Wianki puszczane na wodę, sobótki, skoki przez ogień i poszukiwanie kwiatu paproci – te letnie tradycje od wieków fascynują Polaków. Dr Ewelina Kostrzewska, antropolożka kultury z Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Łódzkiego, przybliża pochodzenie tych obrzędów związanych z nocą Kupały i nocą świętojańską.
Noc Kupały, zwana też sobótką, to słowiańskie święto przypadające na przesilenie letnie. Łączyło w sobie elementy płodności, miłości i oczyszczenia. Skakanie przez ogień miało zapewnić zdrowie i urodzaj, a puszczanie wianków na wodę – wróżyć zamążpójście. Kwiat paproci, według legendy, zakwita tylko w tę jedną noc i obdarza znalazcę bogactwem oraz szczęściem.
Po chrystianizacji tradycje te zostały częściowo wchłonięte przez obchody nocy świętojańskiej (z 23 na 24 czerwca), związanej z narodzinami Jana Chrzciciela. Współcześnie wiele z tych zwyczajów jest kultywowanych podczas festynów i wydarzeń plenerowych, łącząc dawną magię z nowoczesną rozrywką.
Więcej szczegółów na temat genezy i znaczenia tych obrzędów można znaleźć w artykule na stronie Uniwersytetu Łódzkiego.
Źródło: Uniwersytet Łódzki
Fot. m.facebook.com
