Rynek Bałucki należy do najbardziej charakterystycznych punktów na planie Łodzi. Współczesny wygląd tego miejsca niewiele przypomina jego pierwotny charakter, jednak historia placu sięga połowy XIX stulecia.
Powstanie placu i pochodzenie nazwy
Plac wytyczono około 1860 roku. Pełnił funkcję centrum nowo zakładanej osady, położonej na gruntach majątku Bałuty, sąsiadującego ze Starym Miastem. Nazwa rynku wywodzi się bezpośrednio od tych terenów.
Początkowo był to zwykły, niezabudowany obszar porośnięty zbożem. Z upływem czasu plac zaczął tętnić życiem – pojawił się handel oraz życie towarzyskie.
Okres okupacji niemieckiej
W czasie II wojny światowej Rynek Bałucki stał się jednym z kluczowych punktów Litzmannstadt Ghetto. Teren ogrodzono drutem kolczastym i strzeżono go przez posterunki. Wejście na plac było możliwe wyłącznie po okazaniu przepustki.
Wokół rynku powstawały instytucje, urzędy oraz fabryki, co dodatkowo podkreślało jego znaczenie w strukturze miasta.
Po wojnie i współczesność
Po zakończeniu II wojny światowej obszar zaczął przechodzić przemiany, a znaczna część jego dawnej zabudowy została rozebrana. Mimo to Rynek Bałucki pozostał ważnym punktem handlowym – można było tam nabyć niemal wszystko, od owoców i warzyw po wyroby rzemieślnicze.
Fotografia pochodzi z lat 70. XX wieku i została udostępniona przez Łódzki Wehikuł Czasu. Autorką zdjęcia jest Jolanta Ekiert.
Źródło: Radio Łódź (fb)
Fot. m.facebook.com
