Plac Henryka Dąbrowskiego, jeden z najbardziej charakterystycznych punktów Łodzi, ma za sobą fascynującą historię, która sięga końca XIX wieku. Choć dziś kojarzy się głównie z nowoczesną zabudową i instytucjami kultury, jego początki były znacznie skromniejsze.
Od placu targowego do cegielnianego centrum
Historia tego miejsca rozpoczęła się w latach 1897–1898, kiedy to magistrat wykupił działki od prywatnych właścicieli i wytyczył nowy plac targowy. Początkowo nosił on nazwę „Nowy Plac Targowy”, ale szybko zyskał miano „placu cegielnianego”. Przez wiele lat pełnił bowiem funkcję głównego punktu sprzedaży wyrobów pobliskiej cegielni, co miało ogromne znaczenie dla rozwijającego się miasta.
Architektoniczna ewolucja
Z biegiem lat plac zaczął się zabudowywać. W 1903 roku stanęła tu pierwsza kamienica, zaprojektowana przez znanego łódzkiego architekta Gustawa Landau-Gutentegera. Budynek ten, położony przy placu Dąbrowskiego 4, do dziś zachwyca swoją architekturą. Kolejne ważne inwestycje miały miejsce w okresie międzywojennym – w latach 1927–1930 wzniesiono gmach Sądu Okręgowego, który do dziś pełni swoją funkcję.
Po II wojnie światowej plac zyskał nowy wymiar – w 1949 roku rozpoczęto budowę Teatru Wielkiego, jednej z najważniejszych scen operowych w Polsce. Dziś plac Dąbrowskiego to nie tylko miejsce pracy i kultury, ale także ważny węzeł komunikacyjny, przez który przebiegają liczne linie tramwajowe i autobusowe.
Na zdjęciu z lat 60. XX wieku, autorstwa P. Krassowskiego, możemy zobaczyć, jak plac wyglądał kilkadziesiąt lat temu. To cenna pamiątka, która pokazuje, jak bardzo zmieniło się to miejsce na przestrzeni dekad.
Źródło: Radio Łódź (fb)
Fot. m.facebook.com
